Esther Peters – Hoek

“Ik had geen pijn, geen verdriet, geen boosheid, geen gevoel meer bij wat er was gebeurd. Ook kon ik weer alleen thuis zijn, zonder dat ik tegen de muren opliep”

Van kinds af aan ben ik groot gebracht met het evangelie. Ik ging mee naar de kerk en werd vaak voorgelezen uit de bijbel. Toen ik 19 jaar was, kwam ik iemand tegen waar ik mijn leven mee wilde delen, waar ik oud mee wilde worden en kinderen mee wilde. Ik ben toen met hem samen gaan wonen. Na 5 jaar kwam er een einde aan deze relatie. Ik had dit niet aan zien komen en mijn wereld stortte in. De hele toekomst had ik al gepland en ik voelde me erg gelukkig. Toen opeens was er alleen nog maar een groot gapend gat, wat op geen enkele manier opgevuld kon worden. Een paar weken lang kon ik niet eten en voelde ik helemaal niks. Ik had geen honger, had het niet koud, was compleet voor alle gevoel afgesloten. Daarna heb ik zoveel gehuild, zoveel gepraat en zoveel geroepen tegen God. Hoe kan dit nou? Waarom maak je me kapot? Heel vaak heb ik gedacht dat ik niet meer wilde leven, het had geen zin meer en ik wilde het niet alleen doen. Ik ging van alles doen om maar niet na te hoeven denken, maar elke dag kwam ik weer thuis in een leeg huis en kwam de klap even hard weer terug. Ik heb me nog nooit zo alleen en rusteloos gevoeld. Er stonden veel mensen voor me klaar, ik wist niet eens dat er zoveel mensen waren die om me gaven, die er voor me waren. Ik mocht er huilen, praten, roepen, alles… Het heeft me heel erg geholpen.

En toch bleef er die leegte, onopgevuld. Ik heb God gesmeekt me alvast mee te nemen naar de hemel, zodat de pijn weg zou gaan. En vreemd genoeg merkte ik dat als ik tegen God ging praten, of dit nou kwaad, huilend of smekend was, het me op de een of andere manier rust gaf. In die tijd ben ik niet meer naar de kerk of de Bijbelstudie geweest. Het was te moeilijk, in de kerk kon ik alleen maar huilen en dat wilde ik niet. Na ongeveer een jaar ben ik toch opnieuw gaan zoeken naar God. Er miste iets. Ik ben naar verschillende gemeentes geweest, maar kon mijn plekje niet vinden. In een kleine gemeente in Terneuzen kwam ik een man van Open Doors tegen, die me meenam naar vrienden van hem. Zij namen me weer mee naar een kerk die ik nog niet kende. In deze gemeente voelde ik me thuis. God heeft mijn hart aangeraakt en me een nieuwe kans gegeven. Ik heb me laten dopen. Daarna gebeurde er veel in mijn leven. Mijn pijn, die zo diep zat, genas in een paar dagen tijd. Ik had geen pijn, geen verdriet, geen boosheid, geen gevoel meer bij wat er was gebeurd. Ook kon ik weer alleen thuis zijn, zonder dat ik tegen de muren opliep. Mijn leven is compleet veranderd.

Ik ga nu naar een gemeente in Terneuzen en volg Bijbelstudie in Axel. Ik had nooit veel vrienden, nu heb ik mensen om me heen met wie ik mijn hart mag delen. Ik ben God heel dankbaar voor alles wat Hij voor me heeft gedaan en zie uit naar alles wat Hij nog gaat doen.

Psalm 34:19 De Here is nabij de gebrokenen van hart en Hij verlost de verslagenen van geest.